2010/Sep/04

ทำยังไงก็ยังบินไปไม่ถึงฝันซักที..

มันเหนื่อย..

ปีกของชั้นมันเริ่มอ่อนล้า..

โหยหากำลังใจและแรงบันดาลใจ..

.

ไม่มี..

.

ผู้คนที่มองลงมา..ด้วยสายตาที่ไร้ความปราณี

การเมินเฉย..

ที่ทำให้ชั้นรู้สึกเจ็บปวด

.

ชั้นโบยบิน..

ยิ่งสูง..

ยิ่งรู้สึกท้อ..

หมู่เมฆที่ไม่คุ้นตา

ทำเอาใจประหม่า..

.

สายลมที่พัดกระหน่ำ..

แทบจะปลิวล่องลอยไปตามมัน..

.

แหล่งพักพิงที่อบอุ่น..

อยู่ห่างไกล..

ไม่ได้ขับไล่ไสส่ง..

แต่กลับไปไม่ได้..

.

จะอยู่ส่วนไหนของท้องฟ้านี้ดี..

มีที่ไหนที่ชั้นจะอยู่ด้วยความสบายใจ..

.

แม้ไม่อบอุ่นด้วยความรักจากคนอื่น..

ก็ยังดีกว่า..

เย็นชาจากสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า..มนุษย์

.

ร่อนลงมาเพื่อเดินดิน..

ร่อนลงมาเพื่อตั้งต้นใหม่..

ร่อนลงมาเพื่อเริ่มต้นใหม่..

.

.

อยากจะดูแลหัวใจที่เย็นชาด้วยใจของชั้นเอง..

ชั้นไม่ต้องการใคร..

ไม่ต้องการอะไร..

แต่เพียงซักที่่ที่ชั้นจะเป็นตัวของชั้นเอง..

และเพียงที่ที่เดียวที่ชั้นจะโบยบินได้อย่างอิสระอีกครั้ง..

Comment

Comment:

Tweet


ขอให้..ความสุข..ไม่ไปจากหัวใจของเรา
#1 by im ' KPP* ' At 2010-09-04 20:39,