2011/Apr/02

ตอนนี้ทำบล็อกอีกแล้วล่ะนะ
ทำอะไรมากมายก็ไม่รู้??
เพราะความคิดที่อยากจะมีที่ไว้เก็บความรู้สึกดีๆ
ไม่ใช่แค่ที่ไว้อวดชาวบ้านชาวเมือง..
.
แล้วที่รู้สึกแย่เพราะหวังอะไรอยู่??
.
ไม่อยากจะคิดถึงสิ่งรอบข้าง..แต่มันอดคิดไม่ได้
ความสนุกที่ได้มีเพื่อนรวมโลก..แม้ว่าจะไม่ได้เห็นหน้าก็ตาม
.
อาจเป็นเพราะหวังอะไรอยู่ก็ได้..
ไม่อยากหวัง..แต่ใันก็หยุดหวังไม่ได้
.
.
.
.
.
ช่วงนี้อยู่ว่างๆ แบบคนตกงาน
"งานมันมีให้เลือกแหละ..แต่ถ้าไม่เลือกก็จะไม่ทำ"
จริงๆ แล้วกำลังรอสอบใบประกอบอยู่..
หรือชื่อเต็มๆ ที่ว่า
"ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพกายภาพบำบัด"
ไม่รู้ว่าจะสอบผ่านหรือเปล่า?? ไม่มั่นใจเลย..
.
ถ้าถามว่ามีความสุขดีไหม? ถ้าจะให้ทำงานในสิ่งที่เรียน
ขอตอบว่า.. มีความสุขดีถ้าได้ทำ เพราะชั้นรักในงานนี้
.
แต่ถ้าถามว่า.. มันคือความสุขที่เลือกตั้งแต่ต้นหรือไม่??
ขอตอบว่า "ไม่" แม้จะเป็นสิ่งที่พ่อแม่เห็นสมควรว่าดีที่สุดแล้ว!
.
.
ตอนนี้พ่อแม่กำลังสนุกสนานกับการกำหนดอนาคตของลูกอย่างไม่ได้ปรึกษาลูกเลย
.
สรุปว่านี่ "มันชีวิตของใคร?? ของพ่อแม่หรือของหนู??"
.
.
อยากจะทำเหมือนในละครที่หนีไปทำตามความฝัน..
แต่ว่า.. อีกใจหนึ่งก็เป็นห่วงพวกเค้า..
.
"เป็นลูกเป็นหลานเกิดมาต้องกตัญญูตอบแทน"
 
หรือ..
 
"พ่อแม่ควรจะมีขอบเขตกันแน่??"
.
.
เรื่องพวกนี้พูดไปอีกนานก็ไม่จบ..
จนถึงตอนนี้..ก็ต้องทนแบบนี้ต่อไป
.
.
จะอดทนได้อีกนานแค่ไหนกันนะ??
.
.
.
บาปที่ต้องขึ้นเสียงหรืออกตัญญูต่อพ่อแม่ชั้นก็ไม่อยากทำ..
.
แต่การทำร้ายความฝันและหัวใจของชั้น..ชั้นก็ไม่อยากทำเหมือนกัน..
.
.
.
.
.
.
ตอนนี้..ชั้นหันกลับมานั่งเพลงที่ทำให้หัวใจอ่อนล้าอีกแล้ว
.. หลายๆ อย่างวันนี้ทำให้หัวใจรู้สึกเหมือนโดนเข็มแทงหลายๆ เล่ม
หลายๆ เรื่องที่ชั้นรู้สึกแย่และอยากจะระบายมันออกมาแบบนี้..
ชั้นพยายามให้มันสนุก.. ไม่อยากให้ใครต่อใครต้องไม่มีความสุขไปกับชั้น..
จะให้หัวใจถอนหายใจอีกกี่ครั้งถึงจะบรรเทาความเหนื่อนล้าแบบนี้ได้??
หัวใจของชั้นมันไม่ได้เข้มแข็งอะไรขนาดนั้นหรอกนะ..
ความเข้มแข็งของแต่ละคนก็มีจุดสิ้นสุดเหมือนกัน..ใช่ไหม??
ชั้นจึงหาที่ยึดเหนี่ยว.. ยึดถือจนถึงปัจจุบันนี้
ยึดถือในสิ่งที่ใครต่อใครเรียกมันว่า "ความไร้สาระ"
ก็ "ความีสาระ" ของคุณๆ มันไม่ได้ทำให้ชั้นเชื่อและศรัทธาได้นี่นา..
ทุกๆ คนเอาแต่กรอกหู.. หาพวกให้ใครต่อใครทำตามใจตนเอง
และเมื่อชั้นเป็นแบบคุณๆ .. แล้วจะหาว่าชั้นเอาแต่ใจคนเดียวไม่ได้นะ!
.
.
.
.
.
.
.
เมื่อวันเวลาผ่านไป.. ชั้นก็ลืมความตั้งใจที่เคยอยากจะทำไปซ่ะหมด
ความตั้งใจของชั้นถูกบดบังด้วยภาพลวงตาที่คนอื่นๆ หลอกไว้
ให้คิดไว้ว่ามันจะหอมหวานเหมือนอย่างในฝัน..
เมื่อการเดินทางสู่ความคิดมันไม่ง่ายดาย..
ความท้อใจมันก็เกิดขึ้นพร้อมๆ กับคำถาม
"นี่คือสิ่งที่ชั้นเลือกแล้วหรอ?? นี่คือความสุขของชั้นจริงๆ ใช่ไหม??"
.