2011/Apr/11

นั่งคิดอยู่นาน..ไม่รู้ว่าจะบริหาสมองด้วยหัวข้อเอ็นทรี่อะไรดี??
 
มองๆ ทวิตเตอร์อยู่ซักพัก.. มีแฟนคลับเกาหลีกำลังวุ่นวายเรื่องบัตรอะไรซักอย่าง
 
ใครจะไปใครจะมาตอนนี้ก็ไม่ค่อยได้สนใจอะไรเท่าไหร่แล้ว..
 
ไม่ใช่ว่าไม่ชอบนะ.. แต่แค่ "ไม่สนใจ"
 
.
 
อาจจะถึง ณ จุดที่ว่า.. "สิ่งที่ผ่านมามันไม่ใช่ตัวชั้นเลย"
 
มันเป็นสิ่งที่ดีคะ..สำหรับนักร้องที่จะมีแฟนคลับเยอะๆ
 
แต่มันก็ไม่ดีเลยสำหรับ(อดีต)แฟนคลับอย่างชั้น..
 
ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน??
 
ทุกคนที่ประกาศตัวว่าเป็นแฟนคลับกลุ่มไหน..
 
ก็มักจะจบลงด้วยความรู้สึกเสียใจต่อตัวเองจนพาลไปถึงกลุ่มแฟนคลับทุกที
 
.
 
ในตัวกลุ่มแฟนคลับเองก็จะมีการสร้้างเน็ตเวิร์คที่เอาไว้ติดต่อกัน
 
เอาไว้พูดคุยกัน.. หากคนอื่นที่ไม่ใช่กลุ่มแฟนคลับก็จะงงว่า
 
"อิพวกนี้คุยอะไรกัน??"
 
ถ้ากลุ่มแฟนคลับที่รักกันฉันพี่น้อง..ก็ดีไป
 
แต่ถ้าเจอกลุ่มแฟนคลับที่แข่งขัน..ชิงดีชิงเด่นนี่ก็แย่
 
พวกคนที่ไม่มีเงินและไม่มีเส้นมีสายนี่ก็แย่หน่อย
 
และถ้าแฟนคลับที่หลงเชื่อโปรโมตชั่นของบริษัทที่นำผลงานของศิลปินพวกนั้นด้วยแล้ว
 
ก็แย่หน่อย..
 
ชั้นเหนื่อยที่ทุกอย่างต้องขึ้นอยู่กับสิ่งหนึ่งที่เรียกว่า "เงิน"
 
แน่นอนคะ.. ที่บริษัทเค้าผลิตศิลปินออกมาก็เพื่อ "หาเงิน"
 
และพวกแฟนคลับก็ต้องให้สิ่งนั้นที่พวกเค้าต้องการ..
 
.
 
จริงๆ แล้วน่ะ..ชั้นไม่ชอบใจตั้งแต่การหากินกับความฝันของอื่น..
 
แต่เพื่อความฝันที่ปรารถนาก็ต้องขายความเป็นตัวเองเพื่อแลกมันมา
 
จะทำไงได้ล่ะนะ.. เมื่อ "ธุรกิจ" มันก็คือ "ธุรกิจ"
 
แต่.. ก็อย่าให้ธุรกิจทำลายตัวของตัวเราไป
 
.
 
ถ้าถามว่าความสุขที่ได้เป็นแฟนคลับมันอยู่ตรงไหน??
 
ตรงที่ไ้ด้ใกล้ชิดกับศิลปิน.. ด้วยวิธีไหนก็ตามแต่
 
และความทุกข์ของแฟนคลับมันอยู่ตรงไหน??
 
ตรงที่ไม่ได้ใกล้ชิดศิลปินที่เค้าชอบ.. ด้วยเหตุผลใดก็ตามแต่
 
เมื่อทุกข์และสุขมันวนไปมาแบบนี้.. ความสุข ก็จะกลายเป็น ความทุกข์ ดีๆ นั่นเอง
 
.
 
ชั้นทุกข์.. เพราะ ณ จุดนั้น.. มันไม่ทำให้ชั้นเกิดความสุขได้
 
ชั้นทุกข์.. ชั้นจึงก้าวออกมา..
 
ชั้นสุข.. ที่ได้อยู่ ณ จุดนี้ ที่ที่ใครหลายคนอาจจะไม่ปรารถนา
 
ชั้นสุข.. ชั้นจึงอยู่ตรงนี้..
 
.
 
ชั้นว่าตามเหตุตามผลของตัวชั้น..
 
แต่ถ้าคุณอยู่ตรงนั้นแล้วมีความสุขก็เรื่องของพวกคุณคะ..
 
ชั้นคงไม่ก้าวก่ายเรื่องของพวกคุณ
 
.
 
มันก็ดูเหมือนการเห็นแก่ตัวนะ..
 
ทั้งๆ ที่ชื่นชอบศิลปินนั้นๆ แล้วไม่แสดงตนว่าเป็นแฟนคลับ
 
เพื่อที่จะได้สนับสนุนให้พวกเค้าได้มีกำลังใจต่อไป

แล้ว..
 
สำหรับชั้น..การแสดงตนว่าเป็น "แฟนคลับ" เพื่ออะไรกัน??
 
ชั้นเหนื่อยและท้อใจกับกลุ่มแฟนคลับมาหลายต่อหลายศิลปิน
 
จนจะเริ่มพาลไปหาตัวศิลปินด้วยแล้วว่า..
 
"ทำไมพวกนายถึงได้มีแฟนคลับที่งี่เง่าแบบนี้วะ??"
 
.
 
หลายๆ เรื่องราวที่เกิดขึ้นทำให้ชั้นเข็ดขยาดไปกลับคำว่า "แฟนคลับ"
 
หากใครจะถามเพื่อรื้อฟื้นมันขึ้นมา.. ชั้นก็ไม่อยากจะกล่าวถึงมันอีก
 
แม้จะเป็นอีกหนึ่งความคิดเห็นที่บ้าๆ ของชั้น..
 
แต่มันก็เป็นอีกแง่หนึ่งของความรู้สึกที่รู้สึกแบบนั้นจริงๆ
 
ความคิด..หรือความรู้สึกบางอย่างของคนแต่ละคน..
 
แม้มันจะเริ่มจากกลุ่มเล็กๆ .. ในวัยรุ่นวัยเรียนขนาดนี้
 
จุดเล็กๆ ที่อาจจะกัดกินความสงบสุข..ความดีงาม
 
แม้ภายนอกอาจจะดูสวยงาม.. แต่ภายในมันก็เป็นโพรงที่หนอนไชไปมา
 
ไม่นานนัก.. มันก็จะลุกลามจนถึงภายนอก..จนเน่าเฟะไปทั้งหมด
 
ชั้นไม่อยากให้มันเกิดแบบนั้น..
 
ไม่อยากให้เด็กๆ ที่จะกลายเป็นผู้สร้างสังคม..ทำให้สังคมเน่าเฟะแบบนั้น
 
ชั้นกลัวมันจะเกิดขึ้น.. กลัวจนต้องหันหลังให้..
 
หันหลังให้กับความเลวร้ายที่ค่อยก่อตัวขึ้นทีละน้อยๆ
 
หันหลังให้กับความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงใจชั้นวันแล้ววันเล่า..
 
หันหลัง.. จนไม่อยากหันกลับไปอีกเลย