2011/Jun/26

 
 
เวลาฟังเพลงนี้ทีไร..
ความรู้สึกเหนื่อย..ท้อใจ..หดหู่ในใจมันทะลักมาทุกที
นึกถึงตอนนั้น..ตอนที่เหนื่อยใจที่สุด
.
.
ช่วงเดือนกันยายน ปี 2553 เป็นช่วงที่ฝึกงานที่ รพ.ศิริราช
มันคงเป็นที่ที่ใครหลายๆ คนอยากจะฝึกที่นั่น
ด้วยชื่อเสียง เกียรติยศ ของรพ.รัฐอันดับหนึ่งของประเทศไทย
มันเป็นโอกาสของชั้นที่จะได้สัมผัสมัน..
ความรู้สึกแรกของชั้นที่คิดไว้..มันคงไม่ง่ายเลย
ใช่..มันไม่ง่ายเลยจริงๆ
.
.
ความรู้สึกหลายๆ อย่างมันเหมือนหินที่กดทับบนหัวใจบางๆ ให้ยับยู่ยี่
ทั้งความกังวล ความเครียด ความเหงา ความว้าเหว่ ความไม่มั่นใจ
ตลอดเวลา 1 เดือนเต็ม..ทุกๆ เช้าที่นั่งรถตู้จากรังสิต ไปท่าพระจันทร์
รวมถึงขากลับ..ชั้นก็นั่งฟังเพลงนี้เพลงเดียวและไม่เคยคิดจะเปลี่ยนเป็นเพลงอื่นเลย
ไม่รู้สินะ..ไม่รู้ว่าด้วยความโรคจิตหรือเปล่าที่เปิดเพลงตอกย้ำความรู้สึกตัวเอง
และนอกจากจะที่ฝึกงานแล้ว..ที่หอ หรือ ที่คณะ
ไม่ว่าจะไปที่ไหนทำอะไร..ตอนนั้นชั้นก็รู้สึกแย่ไปซ่ะหมด
ที่ที่เดียวที่ชั้นอยากไปก็คือ "บ้าน" ที่ที่มีโลกเงียบๆ ของชั้น
แต่เมื่อชั้นกลับไม่ได้..บนรถตู้..ที่ใครหลายๆ คนต่างหลับไหลกัน
มันก็คงเป็นที่เงียบๆ ไว้ให้ชั้นได้ปลดปล่อยความเป็นตัวเองให้พุ่งพล่านในหัว
.
.
เวลาชั้นมองย้อนกลับไป..ชั้นก็รู้สึกถึงความพยายามและความอดทนของตัวเอง
แม้มันจะน้อยนิด..แต่ชั้นก็พยายามให้มากกว่าครั้งไหนๆ
เวลาครั้งไหนที่ชั้นนึกหยิ่งผยองตัวเองว่าเก่ง หรือ ดีกว่าใครๆ
ชั้นก็จะนึกถึงตอนที่ได้ฝึกงานที่ รพ.ศิริราช ทุกครั้ง..
ความจริง..ชั้นก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองดีเลิศเลออะไรหรอกนะ
แต่ก็คิดว่า..ตัวเองก็มีดีอะไรกับเค้าบ้างล่ะ
แม้ประสบการณ์หรือหลายๆ เหตุการณ์จะทำให้เหนื่อย..ให้ท้อใจ
แต่ชั้นก็มีแรงผลักดันหลายๆ อย่างที่คอยเติมเชื้อเพลิงให้ใจชั้นเสมอมา
แม้ตอนนี้ ชั้นจะเริ่มรู้สึกว่า..แรงผลักดันนั้น..มันกำลังผลักชั้นให้ออกห่างจากมันไปบ้างแล้วก็ตาม
.
.
ทุกครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้..ชั้นต้องนึกถึงภาพเก่าๆ ทุกที
ไม่ว่าจะเป็นบรรยากาศบนรถตู้ที่เงียบ พร้อมกับสายฝนที่โปรยปราย
หรือแม้แต่ความรู้สึกบนเรือข้ามฟาก ระหว่าง ท่าพระจันทร์ และ วังหลัง ก็แล่นเข้ามาในหัว
ชั้นรู้สึกขอบคุณที่ อ. จับฉลากได้ชื่อชั้น..
ได้มีโอกาสครั้งนึงที่ได้ฝึกใน รพ. ที่ยิ่งใหญ่แบบนั้น
ได้มีโอกาสครั้งนึงที่ได้สัมผัสกับความรู้สึกหลากหลาย
ได้มีโอกาสครั้งนึงที่ได้รับรู้ถึงความน่ากลัวของจิตใจคน..
รวมถึงความดีงามของจิตใจของอีกหลายๆ คนที่มอบให้แก่ชั้นและผู้อื่น
มันคงจะไม่มีโอกาสได้ไปสัมผัสความรู้สึกแบบนั้นอีกแล้วล่ะมั้ง..
น่าเสียดายนะ..ถ้าอีกหลายๆ คนเค้ามองปัญหาว่าเป็นเรื่องที่ย่ำแย่ที่สุดในชีวิต
แต่..ไม่ได้มองว่า..ปัญหาที่เกิดขึ้น..เป็นสิ่งที่สวยงามของชีวิตอีกอย่างนึง
.
.
ตอนนี้ขณะที่ชั้นพิมพ์มาถึงบรรทัดสุดท้าย..เพลงนี้ก็เล่นไปแล้วเกือบ 10 รอบ
ทำไมนะ..ทำไมชั้นถึงไม่เบื่อเพลงนี้ซักที??

Comment

Comment:

Tweet


จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้เปลี่ยนธีมเลย
ลืม และ ขี้เกียจมาก.. ช่วงนี้ ฮ่าๆ
#1 by im ' KPP* ' At 2011-06-26 00:39,