2011/Jul/22

ชั้นนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเอง..
คิดไปคิดมา..วนไปวนมา..มันก็รู้สึกแย่อยู่ในใจลึกๆ
การคิดบวกเป็นสิ่งที่ดี..แต่มันทำยากชะมัด!
ความรู้สึกตอนนี้ของชั้น..เหมือนว่าชั้นกำลังกลัวอะไรบางอย่าง
วันเวลาแย่ๆ ที่เคยขึ้นในหัวใจของชั้นมันกลับเข้ามาในความคิดอีกเป็นระลอกๆ
ชั้นเคยสิ้นหวัง..เลิกหวังกับสิ่งต่างๆ ที่ยังไม่ได้เกิดขึ้นในชีวิตของชั้น
ทั้งๆ ที่ชั้นปรารถนาจะทำตั้งหลายสิ่งหลายอย่าง..
เพื่อให้ชั้นภูมิใจในความสามารถของชั้น..
เพื่อที่ให้ได้รับคำชื่นชมหลายๆ คำที่ชั้นไม่เคยได้ฟังมาก่อนในชีวิตของชั้น
ชั้นยังคงกลัว..กลัวแม้กระทั่งคิดว่าวินาทีต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของชั้น
ตอนนี้..ชั้นกำลังเดินมาถึงทางแยกหลายๆ ทางที่ชั้นไม่อาจคาดได้ว่ามีมากแค่ไหน
อนาคตของคนเรามันก็คงเหมือนเส้นทางมืดๆ ที่เราอาจจะต้องสุ่มเสี่ยงเดินไป
อาจจะมีหลายๆ เส้นทางที่มีแสงไฟส่องให้พอเห็นทาง..
ไม่ว่าจะเป็นแสงไฟที่รำไรแทบมองไม่เห็น..หรือเส้นทางที่สว่างมองเห็นซึ่งทุกสิ่ง
แต่ปลายทางมันก็ยังไกลเกินกว่าที่คนเราอาจจะคาดถึงได้
.
.
อาจจะเพราะหลายๆ ครั้งที่ชั้นคิด..และคาดหวังว่าจะเป็นแบบนั้น..มันกลับไม่เป็นอย่างที่ใจคิด..
แม้ชั้นจะเผื่อจิตเผื่อใจไว้แล้วบ้าง..แต่ยิ่งคิดทบทวนกี่ครั้งมันก็ยิ่งทำร้ายใจที่มุ่งมั่นมากขึ้น
หลายครั้งที่อยากจะก้าวเดิน..แต่กลับหยุดความคิดไว้กับภาพเก่าๆ ความรู้สึกเจ็บปวดเดิมๆ
ถึงแม้ว่าชั้นจะรู้ว่า..การคิดที่จะก้าวข้ามผ่านความกลัวของตัวเองมันเป็นสิ่งที่สมควรทำ..
รู้ว่าการพุ่งเข้าหาปัญหาอาจจะเป็นทางแก้อีกทางหนึ่งที่อาจจะทำให้ชั้นรู้สึกดีขึ้น
ชั้นพยายามคิดทบทวนตัวเองว่าที่ชั้นรู้สึกยืนเคว้งคว้างอยู่หน้าทางแยกเหล่านี้คืออะไร..
ชั้นกลัว..ชั้นเหงา..ชั้นโดดเดี่ยว..ชั้นยังไม่พร้อมกับสิ่งต่างๆ ที่จะเกิดขึ้นมา
ชีวิตคนเราก็คงต้องการความมั่นคงทั้งร่างกายและจิตใจ
แม้หลายๆ ครั้งก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า เราก็อยากที่จะอยู่คนเดียวบ้าง
แต่ด้วยความที่มนุษย์เป็นสัตว์สังคมและต้องการได้รับการยอมรับเป็นเรื่องที่แท้จริง
ไม่แน่ว่า..ที่ชั้นกำลังรู้สึกอยู่ขณะนี้คือความโดดเดี่ยว..และการไร้คนยอมรับในตัวชั้น
มันเป็นความรู้สึกที่ย่ำแย่มากๆ ในอดีตที่ขมขื่นของชั้น..
บางคนที่เคยได้ฟังเรื่องราวของชั้นอาจจะนึกในใจว่า ไร้สาระ
หากได้เกิดขึ้นกับตัวคุณแล้วคงปฏิเสธความรู้สึกที่ต้องทนกล้ำกลืนฝืนทนแบบนั้น
มันเป็นเวลาที่เลวร้ายและย้อนกลับมาบั่นทอนจิตใจที่ร่าเริงของชั้นจริงๆ
ไม่น่าเชื่อว่ามันผ่านไปหลายปีแล้ว..มันก็ยังฝากฝังรอยแผลเป็นที่ในใจของชั้น..
ไม่ว่าจะนานแค่ไหน..ไม่ว่าชั้นจะทำอะไร..ไม่ว่าชั้นจะพยายามเข้าสังคมแค่ไหน..
รอยแผลนั้นมันก็จะกำเริบขึ้นมา..ทำให้ชั้นรู้สึกแย่ทุกครั้งที่พยายามจะทำอะไรเหล่านั้น
ชั้นรู้ดีว่า..หากชั้นยังคงจมปรักกับความรู้สึกนั้น..มันก็เหมือนกับชั้นกำลังก่อกำแพงขึ้นมาในใจ
ทุกครั้งที่ในใจเริ่มมีกำแพงเกิดขึ้น..ชั้นก็พยายามพังทลายมันไป
การอยู่คนเดียวอย่างเดียวดายและไร้ซึ่งทุกสิ่งขณะนี้มันทำให้ชั้นรู้สึกแย่เอามากๆ
เอาเถอะ..จนถึงตอนนี้..ชั้นจะพยายามไม่ให้เกิดกำแพงในใจชั้นอีก..
ชั้นจะลองคิดทบทวนกับการก้าวข้ามความกลัวของชั้นอีกครั้ง..
ชั้นจะลองยิ้มเพื่อให้กำลังใจแก่ตัวเอง..
เผื่อทางที่ชั้นจะเลือกต่อไปนี้มันอาจจะพอลบเลือนรอยแผลและพังทลายกำแพงนั้นไปได้
.
.
ก็ยังดีนะที่ชั้นยังมีความรู้สึกอยู่..หัวใจของชั้นยังไม่ด้านชาไปก็ดีแล้ว..

Comment

Comment:

Tweet


นานล่ะนะที่ไมไ่ด้อัพบล็อก..(หัวเราะฝืดๆ)
#1 by im ' KPP* ' At 2011-07-22 22:14,