2011/Sep/23

ผ่านมากว่า 3 เดือน..ในที่สุดก็สอบใบประกอบฯ ผ่านล่ะนะ
รู้สึกยังไง?? โล่งๆ มั้ง?? มันก็ไม่ได้ตื้อๆ เหมือนตอนสอบรอบแรกที่ไม่ผ่าน
ตอนนี้อยู่บ้านคลอง 3 .. บ้าน..ที่เรียกว่า "บ้าน" จริงๆ
มันคงเป็นคำประชดประชันล่ะมั้ง.. ฮ่าๆ 
.
อย่างที่หลาย ๆคนชอบพูด.. ว่าบ้าน.. คือการเติมเต็มด้วยครอบครัว..
แต่บ้านหลังนี้.. มันคงเติมเต็มด้วยความเหงา..ความเดียวดาย..
หลายครั้งที่ไม่ได้ก้าวออกจากบ้านไปไหน..งมอยู่แต่หน้าคอมอยู่อย่างนี้
คงเพราะไม่รู้ว่า..จะก้าวออกไปให้เสียเงินไปทำไมล่ะมั้ง??
ยิ่งอยู่คนเดียว..ก็ยิ่งใช้เงินเปลือง..ใช้เงินเพื่อซื้อบางอย่างมาแทนที่ความเหงา
.
เหงานะ..มันเหงาจริงๆ .. แต่บอกใครไม่ได้.. "ไม่อยากให้ใครเป็นห่วง"..
"แต่ก็ไม่ห่วงตัวเอง" ฮ่าๆ
ยิ่งขลุกอยู่กับหน้าจอคอม..ยิ่งเพิ่มพูนกิเลส..ความอยากได้..และความอิจฉา
ความอยากได้อยากมี..แต่ไม่ได้ลงมือทำอะไรเลยนี่นะ..
ยิ่งคิดก็ยิ่งน่าขำ..คนเรามันก็แบบนี้แหละ..อยากทำอะไรง่ายๆ เบาๆ เพื่อให้ได้มากที่สุด
.
อาจจะด้วยยังไม่ไ่ด้เริ่มทำงานอะไรด้วยมั้ง??..
ความรู้สึกกระหายที่จะทำอะไรเพื่อให้ตัวเองดูมีค่าก็เลยผุดขึ้นมา
มันก็ดี..จะได้ทำงานด้วยพลังงานอันเหลือเฟือ..อย่างกับคนบ้างาน ฮ่าๆ
อยากจะตื่นเช้าๆ ไปทำงาน..กลับมาถึงบ้านเหนื่อยๆ กินข้าว ดูทีวี นอน
อืมมมม.. แต่เวลาเอาเข้าจริง..คงไม่อยากตื่นเช้า..และคงอยากจะรีบนอนให้เร็วที่สุด ฮ่าๆ
.
ได้มานั่งคิดอะไรๆ ที่ผ่านๆ มาแล้วก็สนุกดี..
มีหลายครั้งหลายอย่างที่อดนึกถึงไม่ได้..
ทั้งความทรงจำดีๆ และความทรงจำที่อยากเขวี้ยงทิ้งไปตั้งแต่ได้พบเจอ..
เป็นมนุษย์ก็เข้าใจยากแบบนี้แหละนะ..
.
มานั่งนึกถึงอะไรบางอย่างแล้วก็สนุกดี..
ตามหลักทางการแพทย์แล้ว.. สมองไม่อาจควบคุมหัวใจได้
หัวใจเป็นอวัยวะที่แปลก..และแข็งแกร่งมาก..
มันแข็งแกร่งมากนะ..มันเริ่มเต้นตั้งแต่เรายังอยู่ในท้องแม่..จนเราแก่และถึงวาระสุดท้ายของชีวิต
แต่กว่าจะถึงวาระสุดท้ายนั้น..หัวใจของเราก็บอบช้ำเพราะอะไรๆ มามากมาย..
ไม่ว่าจะเป็นรอยแผลจากคนอื่น..หรือรอยแผลที่เราสร้างขึ้นมา
ไม่ว่าจะเล็ก..หรือใหญ่..หัวใจดวงเท่ากำปั้นนี้ก็ไม่เห็นจะปริปากพูด
แม้บางครั้งมันจะประท้วงด้วยอาการปวดเล็กๆ ที่อกข้างซ้าย..
แต่มันก็ยังคงจะเต้นต่อไปเพื่อเรา..
.
มีหลายครั้งที่คนเราพยายามร้องเรียกหาใครซักคนที่จะเคียงข้างกับเรา
ยิ่งหา..อาจจะยิ่งปวดร้าว..ยิ่งตาม..อาจจะยิ่งทรมาน
ความรู้สึกน้อยใจ..เสียใจ..มันก็ค่อยๆ ก่อตัวเป็นเหมือนมีดโกนที่กรีดใจเราไปทุกครั้งๆ
จำได้ว่าเคยพูดกับเพื่อนคนนึงว่า..
"การคิดแง่ลบ 1 ครั้ง..ก็เหมือนกับการเอามีดไปกรีดที่หัวใจตัวเอง 1 ที"
เพื่อนคนนั้นก็ตอบกลับมาว่า..
"ป่านนี้คงเป็นแผลเหวอะหวะเลือดนองเต็มแล้วล่ะ"
.
นั่นสินะ.. ความคิดคนเรามันห้ามกันได้ที่ไหน..
เดี๋ยวนี้ทางสื่อต่างๆ เค้าออกจะมารณรงค์ให้คิดบวก..
ไม่รู้จะบวกอะไร?? บวกเอาสิ่งชั่วร้ายหรือบวกเอาสิ่งแย่ๆ เข้าไปในชีวิตหรือเปล่านะ?
.
เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้เขียนบล็อกเลยนะ..
นึกอะไร..คิดอะไรออกก็ไปลงที่ทวิตเตอร์หมด..
อย่าน้อยใจเลย.. ความรู้สึกที่มีมันไม่เหมือนกัน ฮิๆ
จะพยายามมาเขียนบล็อกบ่อยๆ นะ.. 
จะพยายามมาปัดฝุ่นสมอง..จัดเรียงความคิด..
ก่อนที่มันจะรกรุงรังไปมากกว่านี้
.
.
แล้วเจอกัน! อิอิ

Comment

Comment:

Tweet


อากาศดี..น่านอนจัง ^^
#1 by im ' KPP* ' At 2011-09-23 01:57,