2012/Aug/02

คงเป็นเรื่องปกติที่คนเราจะเห็นแก่ตัวกันใช่ไหม่?
.
แล้วถ้าโดนคิดหรือโดนกล่าวหาบ้างล่ะ?
คงรู้สึกแย่ไม่น้อยเลยทีเดียว..
.
.
.
วันนี้เจ้าของบ้านจริงๆ เค้ากลับมาแล้ว..
เราแค่คนอาศัย..ที่เด็กกว่า..ที่ไม่มีปากมีเสียงอะไร
.
แล้วเราจะทำอะไรได้?
.
.
.
.
.
เพราะมีสิ่งที่เราทำผิด.. มีสิ่งที่เราทำโดยไม่รู้..
.
มันรู้สึกแย่..รู้สึกอึดอัด.. รู้สึกแทบจะระเบิดออกมา..
.
.
.
.
อยากระบายให้พ่อแม่ฟังถึงเรื่องที่เกิดขึ้น..
เพราะมันเป็นเรื่องระหว่างครอบครัว..
แต่ทำไงได้..?? ได้แค่ระบาย..แล้วไง..ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
.
.
เพื่อนบอกว่าให้หนีไปอยู่ที่อื่น ถ้าอยู่ที่นี่มันไม่สบายใจ
.
เพราะมันไม่สบายใจแค่เราคนเดียวไง..
แต่ถ้าทำแบบนั้นคนอื่นๆ จะไม่สบายใจไปด้วย..
.
.
จริงๆ หรือเปล่าก็ไม่รู้.. สำคัญตัวไปก่อนเสมอๆ แหละ
.
.
.
.
.
มันรู้สึกแย่มากเลยนะ..ตอนที่โดนถามว่า
.
"ที่หยุดงานเพราะเค้าจริงๆ หรอ? เห็นเค้าสำคัญขนาดนั้นจริงๆ หรอ?"
.
.
แล้วหรือมันไม่จริงล่ะ?
.
ย้อนกลับไป.. เราโทรถามญาติอยู่ว่าพี่เค้าจะกลับเมื่อไหร่..??
.
.
แล้วพอบอกว่าเราจะไม่ว่าวันไหนสักวัน..เค้าก็ถามว่า
.
"ไปดูนักร้องเกาหลีหรอ?" ..
.
.
ก็ใช่ไง.. ไปดู..
.
.
.
.
.
เรื่องเราอยู่บ้านเค้าแบบไม่จ่ายเงินค่าอะไรเลย แต่อยู่อย่างสิ้นเปลือง
ไม่ใช่ว่าเราจะอยู่อย่างสบายใจ..
ก็โทรคุยกับแม่ตลอดว่า.. เราควรจะจ่ายเงินไหม? ..
ก็บอกว่าไม่เป็นไร..
.
.
รู้สึกแย่ตรงที่มีงานทำแล้ว.. มีเงินแล้ว.. แต่ไม่สามารถรับผิดชอบได้
ไม่สามารถโตได้สักที.. เอาแต่เีที่ยวเล่น.. เอาแต่บ้านักร้องเกาหลี
ไม่เคยเห็นใคตสำคัญหรอกนอกจากตัวเองเท่านั้น..
.
.
สายตาและคำพูดมันทำร้ายใจมากเลย..
.
แต่จริงๆ มันก็คือเรื่องจริงไม่ใช่หรอ?
.
.
เราทำทุกอย่างเพื่อตัวเอง..เพื่อความสบายของตัวเองเสมอๆ
เราเอาแต่ใจ.. ไม่เคยคิดถึงคนอื่นจริงๆ
.
.
.
.
.
.
.
แล้ว..
.
.
เค้าเอาอะไรมาตัดสินล่ะ?..
.
.
เค้ารู้ความคิดทุกอย่างของเรางั้นหรอ?.
.
.
ทุกอย่างที่แสดงออกมันไม่ใช่ทั้งหมดของความคิดหรอกนะ..
.
.
.
เราไม่ได้เห็นแก่ตัวขนาดนั้น..
เรามีสำนึกดี..
เราเชื่อฟังญาติผู้ใหญ่..
เราพยายามเป็นเด็กดี..ไม่สร้างปัญหา..
แม้บางทีจะเป็นตัวของตัวเองมากเกินไป..
แต่เราก็ไม่เคยเถียงญาติผู้ใหญ่
.
.
.
.
.
พวกเค้าไม่เคยเห็นในส่วนนี้ของเราบ้างเลยหรอ?.
.
.
.
ทำไมต้องมานั่งน้อยใจแบบนี้..??
.
ทำไมต้องมานั่งร้องไห้มากมายขนาดนี้..??
.
.
.
.
.
.
.
.
สับสน..
.
หรือเพราะยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่งั้นหรอ?
.
.
.
หรือเพราะอะไร?
.
.
เราเข้าใจถูกใช่ไหม??
.
.
.
หรือสิ่งที่เราคิดทำมาตลอดมันคือความคิดของเด็กๆ
.
.
.
.
เราเป็นแบบนั้นใช่ไหม?
.
.
.
.
.
อย่าปล่อยให้เราเคว้งคว้างแบบนี้ได้ไหม?
.
.
.
ตลอดเวลากับที่ผ่านมา..
.
เรารู้สึกเคว้างคว้างและเหงาเดียวดายมาตลอด
.
.
.
จนถึงตอนนี้..
.
ก็ยังรู้สึกว่า..
.
ความคิดที่เราเรียกว่าการให้กำลังใจตัวเองมันยังไม่พอ..
.
มันยังไม่สามารถถมที่ว่างในใจได้มากพอ
.
.
.
หุบเหวของความเสียใจตั้งแต่อดีต
.
จะใช้อะไรถมมันก็ยังไม่เต็มขึ้นสักที
.
.
.
แม้ความคิดที่รักและปรารถนาดีต่อตัวเอง
.
ที่เรามอบให้คนอื่นด้วยความจริงใจ
.
.
บางทีมันกลับกลายเป็นระเบิดที่จะพังทลายดินที่ถมไว้ให้ลึกลงกว่าเดิม
.
.
.
.
.
ต่อให้พยายามยังไงมันก็ยังลึกอยู่ดี..
.
.
ทำยังไงก็ไม่สูงขึ้นสักที
.
.
.
.
.
ความคิดเปรียบดั่งดินที่ถมให้เหวนั้นตื้นขึ้น
.
ความเจ็บปวดเปรียบเป็นน้ำที่ทำให้ดินนั้นยุบตัวลงกว่าเดิม
.
.
แต่ถึงยังไงก็ตามน้ำก็ทำให้ดินแน่นขึ้น
.
แม้ว่าเหวนั้นจะตื้นขึ้นไม่มาก..แต่ดินที่ถมก็แน่นหนากว่าเดิม
.
.
.
.
.
.
ชั้นจะคิดว่าแบบนั้น..
.
.
แม้เหวในใจชั้นจะไม่หายไป
.
.
แต่มันก็ตื้นขึ้นบ้าง..

Comment

Comment:

Tweet